Escapisme

Koffie heeft iets geruststellends.

Als alles misloopt, of als nog niets begonnen is.
De warmte geeft geborgenheid,
“het komt allemaal wel goed”.
Koffie sijpelt naar de ziel.

Ridders en jonkvrouwen, een modern verhaal

“Stoort het, als ik me naast jou zet?” Een flauw glimlachje later nestelde het Leren Jasje zich op de barkruk naast de mijne. Natuurlijk stoorde het me niet, een vrije stoel was zeldzaam en felbegeerd. “Heb jij ook zo’n last van de warmte hier?” Een dooddoener. Mijn suggestie dat zijn leren jasje waarschijnlijk het ongemak veroorzaakte, liet hem vreemd genoeg koud. Net zoals zijn zorgvuldig uitgekiende pick-up line dat bij mij deed. Leren Jasje gooide het over een andere boeg. “Wist je, dat je een Italiaanse uitstraling bezit?” Neen, dat wist ik niet. Een zucht. Leren Jasje gaf het op.
Toen besloop me een onaangename gedachte: was ik misschien te cynisch voor deze onschuldige vleierij? Het zou kunnen. Misschien was de jonkvrouw in mij een stille dood gestorven. Ik versla liever mijn eigen draken, en stel een gentleman niet steeds op prijs.
Was Leren Jasje op een gevoelloze muur gebotst? Mogelijk. Maar .. botsen niet dagelijks moedige jongemannen tegen muren van ons, vrouwen die niet meer in romantiek geloven? Zijn de doornstruiken rond onze kastelen ondoordringbaar? En als ze dat zijn, zal er dan ooit een prins in slagen ons wakker te kussen?
De jonkvrouw in mezelf weigert dat te geloven. Wij zijn de hoofse liefde niet verleerd, noch zijn onze muren ondoordringbaar. We zijn zelfs meer dan bereid een koene ridder toegang te verschaffen tot de poorten van ons hart. Maar wij, jonkvrouwen van deze tijd, zijn vaardig geworden in het ontmaskeren van ondeuglijke ridders. Neem Leren Jasje nu, die had immers een halfuur later al een andere, meer welwillende dame gevonden. Zonder twijfel niet de laatste op zijn rooftocht. Is zulke edele veinzerij een reden tot paniek? In geen geval.
In het wilde woud der wereld dwalen goedhartige ridders langs berg en dal, op zoek naar een jonkvrouw in nood. Tussen draken en doornen banen ze zich een weg naar onze harten, fier en onversaagd.
Bij een volgend avondje uit werd mijn overtuiging bevestigd. Een rode ridder boog beleefd voor een jonkvrouw met weelderige krullen uit mijn entourage. Een handkus en een vertederende blik later wist ik het wel: wij jonkvrouwen der 21e eeuw blind voor romantiek? Ik dacht het niet!

Aangenaam; Cunegonde.

Cunegonde, naar Candides geliefde in Voltaires 'Candide ou l'optimisme'.
Een zoektocht doorheen de beste aller werelden, die dan toch niet zo best blijkt te zijn. Dagdagelijkse beslommeringen, eeuwige waarheden, schijnbare willekeur. Sporadisch en op goed geluk, ongespecifiëerd.


It just occurred to me,

A word that may just possibly

Apply to all of us

Trapped on this ball of dust

Two tiny syllables

But spiny syllables,

One single word — absurd!

(uit: Words, Words, Words, Candide door Bernstein, naar Voltaire)

Wees gezeten.